Rozkazy są jasne. Edgaras dowodzi wyprawą do Asgardu, zabierając trójkę uczniów Sanktuarium, w tym niejakiego Efraina Smitha - Devereux, jednego z uczniów Pieśniarza Świata oraz samego Mistrza Nivo. Czekając na tego ostatniego, Rycerz Strzały wymienia się wizjami poprowadzenia misji z głównym zainteresowanym, posłem z Krainy Nordów, Albertem. Zdaje się że dochodzą do wspólnego wniosku, kiedy na placu za sprawą teleportacji pojawiają się uciekinierzy z Jamir, które jak się okazuje, zostało przejęte przez Sarona i jego podwładnych. Wszyscy przybysze jednak szybko oddalają się w sobie znanych kierunkach, choć złośliwy los po krótkiej, lecz przepełnionej bólem chwili znowu styka ze sobą trójkę z nich. I tak dochodzi do sytuacji w której rozgoryczony starciem swoich wyobrażeń o Sanktuarium z rzeczywistością Levres De Barritz prosi o wskazanie drogi Złotego Rycerza Ryb, Alberica. Deklaracji tej, przygląda się z uwagą... Ogromne poświęcenie do jakiego zdolna była Juliette Etallieu, wydaje się ostatecznie przeważyć sytuację na korzyść obrońców. Czy jednak na pewno? Posiłki jakie ma sprowadzić z Sanktuarium jedna z zjaw mogą już nie zdążyć ratować czegokolwiek, nawet jeśli wśród nich znajduje się dowódca Szwadronu Kruków, czy lekceważąca go Złota Rycerka Panny. Sytuacja w Asgardzie zdaje się rozwijać w wielu kierunkach jednocześnie. Aludra zyskuje sobie zaufanie i podziw Kapłanki a także sama zdaje się zadeklarować swoje pierwsze cele. Tymczasem w mieście dochodzi do kolejnej pogoni... Tymczasem w Atlantydzie Posejdon zdaje się ukarać Nemezis poprzez osobę Generała Lymnades... Atlanci oniemieli. Poniżona przez Admirała Nemezis odchodzi w swoją stronę, a rękę ku niej wyciąga Vilia. Czy jednak na pewno tędy płynie nurt wydarzeń prowadzący do sprowadzenia Ojca z powrotem? Staruszek Świat zachodzi w głowę także o to, co dzieje się w pewnym posterunku w Grecji...